چند تا دوبیتی از فروغ فرخزاد
هيچ، جز حسرت نباشد كار من بخت بد بيگانه اي شد يار من
بي گنه زنجير بر پايم زدند واي از اين زندان محنت بار من
به لبهايم مزن مهر خاموشي كه در دل قصه اي ناگفته دارم
كزين سودا دلي آشفته دارم زپايم باز كم بند گران را
نسيم از من هزاران بوسه بگرفت هزاران بوشه بخشيدم به خورشيد
در آن زندان كه زندانبان تو بودي شبي بنيادم از يك بوسه لرزيد
رفتم، مرا ببخش مگو او وفا نداشت راهي بجز گريز برايم نمانده بود
اين عشق آتشين پر از درد بي اميد در وادي گناه و جنونم كشانده بود
اي آرزوي خسته برگرد، او ... بيهوده تار عمر به چه مي بندي
روزي رسد كه خسته و وامانده بر اين تلاش بيهوده مي خندي ...
باز من ماندم و خلوتي سرد خاطراتي ز بگذشته اي دور
ياد عشقي كه با حسرت و درد رفت و خاموش شد در دل گور
او به من دل سپرد و بجز رنج نشد از عشق من حاصل او
با غروري كه چشم مرا بست پا نهادم به روي دل او
تورا ميخواهم و دانم كه هرگز به كام دل در آغوشم نگيري
تويي آن آسمان صاف روشن من اين كنج قفس مرغ اسيري
او شراب بوسه ميخواهد ز من من چه گويم قلب پر اميد را
او به فكر لذت و غافل كه من طالبم آن لذت جاويد را
من صفاي عشق ميخواهم از او تا فدا سازم وجود خويش را
او تني مي خواهد از من آتشين تا بسوزاند در او تشويش را
به او جز از هوس چيزي نگفتند در او جز جلوه ي ظاهر نديدند
به هر جا را رفت در گوشش سرودند كه زن را بهر عشرت آفريدند
يادم آيد كه طفلي شيطان مادر خسته خود را آزرد
ديو شب از دل تاريكي ها بيخبر آمد و طفل را برد
اين چه عشقي است كه در دل دارم من از اين عشق چه حاصل دارم
مي گريزي زمن و در طلبت باز هم كوشش باطل دارم
بخت اگر از تو جدايم كرده مي گشايم گره از بخت چه باك
ترسم اين عشق سر انجام مرا بكشد تا به سراپرده خاك
موفق باشید